13 พฤศจิกายน 1967 “คำเชื้อเชิญ”
หลังจากทำงานเสร็จ ผมก็ได้เดินทางออกจากนิวยอร์คเพื่อมายังแมนชั่นซึ่งตอนนี้เป็นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น
ห้องโถงของคฤหาสน์ดูงดงามมาก แม้แต่บันไดที่นำทางขึ้นไปยังชั้นสองก็ยังคงน่าประทับใจ ทั้งหมดนี้ทำเอาผมเองถึงกับตะลึงอีกครั้ง ถือเป็นชิ้นงานที่ผมภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง หลังจากวันแรกที่ผมได้โชว์ต้นแบบของมันให้กับ Ozwell E. Spencer ในออฟฟิต ของเขา , และจนกระทั่งมันถูกสร้างเสร็จ ผมใช้เวลาถึง 5 ปีด้วยกัน สิ่งที่ Spencer ต้องการนั้นยากมากทีเดียว แต่ยังไงซะมันก็เสร็จสิ้นแล้ว
ครั้งแรกสิ่งที่ผมคิดว่าแม้แต่คนอื่นก็คิดว่ามันแปลกคือตัวของ Spencer เอง ตอนที่เขาหันมาพร้อมกับสะบัดผมสีขาวของเขาช่างดูแปลกและน่าประทับใจในคราเดียวกัน และดูท่าทางน่าจะเป็นบุคคลที่มีความมั่นใจสูงมาก ซึ่งเขาบอกผมว่า Jessica กับ Lisa นั้น ต้องรีบกลับไปเยี่ยมป้า Emma ที่กำลังป่วยหนัก หลังจากนั้นเราได้ดื่มไวน์ด้วยกัน มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่รู้ความลับในส่วนต่าง ๆ ของบ้านหลังนี้ดี

13 พฤศจิกายน 1967 “The Banquet”
ห้องอาหารช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก มีอาหารอันหลากหลายวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ Mahogany ที่เริดหรู โดยเฉพาะถ้ามองขึ้นไปยังระเบียงชั้นสอง คุณจะเห็นเทวรูปแห่ง “Rodin” ผู้มองลงมาราวกับมีชีวิต แต่ทั้งหมดนี้มีเพียงเราสองคน ( ผมและ Spencer ) เท่านั้นที่สามารถสัมผัสมันได้ โอ!... นี่ถ้า Jessica กับ Lisa ได้มาอยู่พร้อมกันในตอนนี้นะ...
จากที่ Spencer บอกมา , พวกเขา ( Lisa และ Jessica )ได้มาถึงที่นี่ก่อนผมประมาณ 3 วัน Lisa เองได้รับอนุญาตจาก Spencer ให้เล่นเปียโนในห้องดนตรีได้ ซึ่งเธอเองได้เล่นเพลง " Moonlight Sonata " ของ Beethoven ( เพลงถนัดของเธอเลยล่ะ ) Melody ที่ก้องกังวานไปทั่วผ่านแสงแดดยามบ่ายที่ทอผ่านชายป่าเข้ามายังคฤหาสน์ Spencer ได้ขอบคุณ Lisa ถึงบรรยากาศอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ , ผมนึกไปอย่างมีความสุขและคิดว่าเธอทั้งสองคงจะเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ดีเช่นเดียวกับผม

14 พฤศจิกายน 1967 “ความพิศวง”
ลอร์ด Spencer ได้พาผมเที่ยวชมไปรอบๆตัวคฤหาสน์ เขาเปิดห้องไว้หลายห้องมาก แทบทั้งหมดถูกตกแต่งไปด้วยผลงานศิลปะอันสวยงาม : ภาพวาดของ De Vinci , รูปปั้นของ Raphael … หรือแม้กระทั่งรูปปั้นหัวเสือที่ในตาแพรวประกายไปด้วยเพชรสีแดง , ห้องอื่นๆที่ดูแปลกก็มีห้องที่เต็มไปด้วยรูปปั้นทหารโบราณที่หันหน้าเข้าหากัน ราวกับว่ากำลังต้องการปกป้องของสำคัญบางอย่างเอาไว้ …
สิ่งของเหล่านี้สะสมโดยลอร์ด Spencer ทั้งหมดในช่วงปีที่ผ่านมา เขาแทบจะถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในโลกนี้เลยก็ว่าได้ , “คุณชอบมันไหม? ผมอยากใช้ที่นี่เป็นรีสอร์ท , สำหรับบริษัทใหม่ของเราไม่เพียงแต่พนักงานเท่านั้นที่สามารถมาอยู่แม้แต่แขกคนอื่นก็เช่นเดียวกัน”
เขามีโครงการที่จะสร้างบริษัทยาข้ามชาติ ซึ่งเขาบอกผมว่าจะตั้งชื่อว่า “Umbrella” แต่ทำไมเขาถึงต้องซ่อนแทบทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่นี่ด้วยนะ

18 พฤศจิกายน 1967
ครอบครัวของผมยังไม่มาซักที , ผมชักสงสัยแล้วซิ ว่าป้า Emma ป่วยมากขนาดนั้นเลยเหรอ
โทรศัพท์ยังไม่ถูกติดตั้ง ซึ่งดูจะเป็นเรื่องที่ลำบากพอสมควร ผมเดินออกไปยังระเบียงด้านนอกชั้นสองเพื่อที่จะสงบจิตใจ เหล่าฝูงกามองมาทางผมอย่างแปลกประหลาด ผมชักรู้สึกแปลกๆแล้วสิและแล้วผมก็ได้สังเกตสิ่งผิดปกติสิ่งหนึ่ง เป็นบันได้ที่ถูกสร้างลงไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งทางเข้าอยู่หลังน้ำตกขนาดเล็ก “ผมไม่ได้ออกแบบมันไว้นี่ แล้วใครสร้างมันล่ะ?”
ระหว่างที่ผมกำลังตั้งคำถามอยู่กับตัวเองนั้น ชายชุดคลุมสีขาว 3 คนได้เดินออกมาทักพร้อมกับพูดว่า “คุณเป็นใคร? เราไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเดินเข้าออกที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาต!” แล้วพวกเขาก็พาตัวผมออกจากที่นั่น

20 พฤศจิกายน 1967 “ความสงสัย”
ไม่มีทางที่ Jessica ภรรยาผมจะให้ปืนช๊อตกันเป็นของขวัญแก่ Spencer อย่างแน่นอน , ผมสูบบุหรี่พลางมองไปยังปืนช๊อตกันเก่าๆ ที่ถูกแขวนไว้ที่ผนัง พร้อมกับนึกในใจว่า “ใครจะแลกของกับปืนที่ใช้การไม่ได้อันนี้นะ?”
ทั้งลูกสาวและภรรยาของผมยังไม่มีทีท่าว่าจะปรากฏตัวแต่อย่างใด ซึ่งผมเป็นกังวลเรื่องนี้มาก ลูกจ้างผมคนนึงเตือนผมไว้ว่าผมและครอบครัวไม่สมควรที่จะอยู่สถานที่แห่งนี้นานนัก แต่เมื่อผมบอกว่าผมจะออกไปประมาณวันพรุ่งนี้ , เขากลับหัวเราะและพูดว่า “เปล่าประโยชน์น่า”

21พฤศจิกายน 1967
กระเป๋าเดินทางถูกเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย และบางคนก็พาผมมายังห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง ในขณะลอร์ด Spencer ยังไม่กลับมานั้น ผมได้สังเกตรูปวาดขนาดใหญ่รูปหนึ่งเป็นรูปของผู้ชายในชุดสีขาว ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ของคนที่ออกมาต่อว่าผมที่สวนระเบียงชั้นสอง
“ชีวิตนี้ช่างสั้นนัก” ถูกเขียนไว้บนรูปภาพ , เวลาแสดงออกผ่านช่วงอายุต่าง ๆ ของมนุษย์ ตั้งแต่เกิดจนตาย , “ครอบครัวของแกตายหมดแล้ว” ชายคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะมาทางผม ราวกับเวลาทั้งหมดหยุดลง ณ ตรงนั้น “เขาพูดเรื่องอะไรกันนะ?” ตอนนั้นเองผมรู้สึกปวดอย่างแรงที่หลังคอ และผมก็ล้มลงบนพื้น …

24พฤศจิกายน 1967
1St detention
ทำไมเขาจึงกลายเป็นคนแบบนี้? เกิดอะไรกับที่นี่กันแน่? แล้วบริษัทที่ชื่อ Umbrella มีจุดมุ่งหมายอะไรกัน? , ผมถูกจองจำอยู่ในห้องนี้และเวลาก็ผ่านไปอย่างช้าๆ , “จุดมุ่งหมายคือเก็บทุกอย่างเป็นความลับและคุณกลายเป็นบุคคลสาบสูญ”
วันหนึ่ง ชายชุดขาวพูดกับผมในระหว่างที่กำลังเอาอาหารมาให้ว่า “จะมีความลับใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าชีวิตมนุษย์ล่ะ” , มีเพียงลอร์ด Spencer กับผมสองคนเท่านั้น ที่รู้ความลับทั้งหมดของสถานที่แห่งนี้ดี และถ้าผมตายไป จะเหลือเพียงเขาคนเดียวที่กุมความลับเอาไว้ หรือนั่นเป็นเหตุผลที่มีการปล่อยสัตว์ประหลาดเหล่านี้ออกมา? ผมคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว มันจำเป็นที่จะต้องหนี...
คำถามอยู่ที่ว่าผมไม่ได้เป็นคนออกแบบสถานที่เหล่านี้ออกมาเฉยๆเท่านั้น ผมได้สร้างทางหนีไว้ให้สำหรับใครก็ตามที่พบว่าถูกขังอยู่ในนี้ดูเหมือนว่าลอร์ด Spencer จะต้องการทดสอบผมในเรื่องนี้สินะ...
ในขณะนั้น สัตว์ประหลาดชนิดหนึ่งได้ตกลงมาจากฝาผนังลงมาบนตัวผม และดูเหมือนพวกมันต้องการทำร้าย โดยไม่มีเหตุผล ผมรีบกระโดดหนีออกมา , “มันคืออะไรเนี่ย? มดงั้นหรือ?”

28พฤศจิกายน 1967
2nd detention
ผมหาคำตอบไม่ได้ ต้นไม้ขนาดยักษ์ที่ปกคลุมไปทั่วห้อง , พระเจ้า! ใครสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเนี่ย

30 พฤศจิกายน 1967
เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกจากที่นี่ ห้องทดลองประหลาดที่นำทางไปสู่ชั้นใต้ดินที่หาทางออกไม่เจอ
สุดท้าย ผมได้พบจดหมายและรองเท้าส้นสูง , Jessica หรือว่าภรรยาและลูกสาวของผมต้องเจอสิ่งเหล่านี้เหมือนกัน? ไม่! ผมจะต้องหนีออกไปให้ได้ ก่อนที่พวกมันจะทำอะไรบางอย่างกับผม

5 ธันวาคม 1967 despair
คอผมแห้งไปหมดแล้ว ผมไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว และก็ไม่รู้ว่าจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน , ทำไม? ราวกับว่าผมเหมือนกับหนูที่พยายามหนีออกจากกรง

7 ธันวาคม1967
ทุกอย่างมืดและเปียกชื้นไปหมด ในห้องใต้ดินแห่งนี้ และแล้วผมก็พบสิ่งของบางอย่าง ตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้าผม ผมใช้มือลูบคลำมันและพบคำตอบว่ามันคือหลุมฝังศพ ที่มีชื่อของผมสลักเอาไว้
“George Trevor” นั่นมันผมไม่ใช่หรือ? Spencer ได้คำนวณไว้ก่อนหน้านี้แล้ว , Jessica ยกโทษให้ผมด้วย ที่ต้องพาคุณมาเจอสิ่งเหล่านี้ ช่วงเวลาสุดท้าย... ก่อนที่เราจะได้เจอกันในสวรรค์

George Trevor